Zoals intussen duidelijk moet zijn, heb ik vanaf 1 februari geen arbeidsverplichtingen meer. Uiteraard ben ik niet van plan het leger der uitkeringstrekkers te vervoegen maar onbesuisd het eerste de beste contract tekenen is verre van verstandig.

Daarom voorzie ik sowieso een relaxperiode van 3 maanden. Even afstand nemen en de geest leegmaken, je kent dat wel (of je hebt er minstens van gehoord. )

De scherpzinnige lezer zal nu vragen of er dan ook een begin gemaakt wordt van de ambitieuze plannen die ik hier ooit ontvouwd heb. Wel, hier moet ik in alle eerlijkheid bekennen dat twijfel een factor van betekenis werd. Ik blijf er weliswaar bij dat er hier meer opportuniteiten zijn om succesvol als zelfstandige aan de bak te komen dan in België. Maar de obstakels zijn niet mis en bovendien is er niet zo veel motivatie. Op het moment dat ik die plannen maakte, was er een extra sentimentele reden om hier te willen blijven. (En dat leek me nu eenmaal comfortabeler met een eigen zaak dan als loonslaaf.) Ook heb ik geen enkel verlangen om per se België de rug toe te keren, noch een drang om me hier te vestigen. Blijft over: de bedenking dat in het Gentse een goed betaalde job vinden  die de menselijke waardigheid niet te veel aantast, geen eenvoudige klus zal zijn. Nogal magertjes om je leven er voor te veranderen, niet? Nu, niets is uitgesloten al zou ik niet aanraden om er op te gokken.

Vast staat wel dat die sabbatsmaanden voornamelijk in Barcelona en bij uitbreiding Catalunya/Spanje zullen plaats vinden. Jawel, de ontslagvergoeding laat me toe om het appartement te huren tot eind april  . In die periode hoop ik de stad eindelijk eens ten volle te kunnen verkennen. Bij wijze van de grote Juan uithangen, vlieg ik nog 2 keer over-en-weer (cfr agenda). Daarnaast zijn de intimi al uitgenodigd om mijn verjaardag eens op verplaatsing te vieren. Voorts zouden een paar trips naar andere Spaanse steden ook geen slecht idee zijn.

Kortom genoeg bezigheden om me zeker niet te vervelen. Onder voorbehoud van wilde zakenplannen, keer ik dus definitief terug naar België begin mei. Het zoeken naar een nieuwe job zal dan ten laatste aanvangen. Misschien valt er wel te solliciteren op dat ogenblik naar de post van regeringsleider ?

Het concept "tijdelijke opdracht" houdt uiteraard in dat daar ooit een einde aan komt. Wel, dat einde nadert met rasse schreden want de laatste dag van deze maand is meteen ook de laatste dag dat ik bij AP in dienst ben. Eerlijk is eerlijk, ik ben er niet rouwig om. OK, 't is nooit fijn om ontslagen te worden maar dit viel onder de noemer reorganisatie en dat is intussen zowat de regel in de huidige economische structuur. De maanden in Barcelona waren met andere woorden uitstel van executie.

Het afsluiten van een periode geeft natuurlijk aanleiding tot reflectie. Enkele bedenkingen zonder in sentiment of overdreven natrappen te vervallen:

• Nog nooit was ik zo lang aan de slag bij dezelfde werkgever. Niet ik die 5 jaar en 7 maanden wil afschilderen als een prestatie. Ze blijven een tijdje in de kleren hangen, dat wel.
• Het was een leerzame tijd. Zowel in positieve zin als in negatieve zin. Cynisch is misschien geen aantrekkelijke term maar "het laatste restje naïviteit verloren" dekt even goed de lading voor welk gevoel er spontaan opborrelt.
• De burn-out is net vermeden. Toch heb ik genoeg chronische vermoeidheid opgestapeld om aan enkele sabbatsmaanden toe te zijn.
• Momenteel weet ik absoluut niet of ik de aangescherpte en verworven vaardigheden wil laten renderen in een soortgelijke functie. De verloning was zeker niet slecht maar geld is vooralsnog een middel, geen doel wat de heren aandeelhouders ook mogen beweren. Langs de andere kant dient er natuurlijk brood op de plank te komen, dus terugkeren naar de weddes van mijn eerste werkervaringen zie ik ook niet zitten.

Omdat het neoliberalistische gedachtengoed bij de werkgever nog niet voldoende is geïmplementeerd en er dus nog meer rendement te rapen moet zijn in de ogen van de immer geldgeile managers, is er met slinkse methodes een nieuw uurrooster ingevoerd.

Het zuivelproduct van een van Amerika's ontdekkers heet deze keer: 4 days on, 4 days off. 4 dagen werken, 4 dagen thuis. Klinkt leuk maar het zijn wel wel shifts van 10 uur (+1 uur pauze) en die 4 dagen rustperiode omvat al een stuk van de vakantie- en feestdagen.

Nu, aan mijn behaarde achterste zal het niet meer roesten. Ook al valt er wellicht veel aan op te merken, veel protest tov het nieuwe systeem zal ik niet uitbrengen. 't Is immers de laatste maand en ik steek liever mijn energie in het zo goed en voordelig mogelijk afwikkelen van mijn ontslag.

Wat dit betekent voor mijn agenda, kan je nalezen in het desbetreffende bericht dat nog immer up-to-date gehouden is.
Wie zei er ook alweer dat mijn blog niet geactualiseerd wordt?

De beste wensen heb ik al aan velen bezorgd maar het kan nooit kwaad iedereen nog eens van harte een 2008 wensen met veel mooie momenten en weinig tegenspoed.

Het feest dat bij de jaarwisseling hoort is uiteindelijk niet zo speciaal geworden. Of voor mijn doen misschien net wel.

Ik verklaar me nader: de laatste jaren ben ik meer en meer de druk om dit spectaculair te vieren wat beu geworden. En ook dat hele gedoe om ofwel ergens uitgenodigd te worden ofwel zelf iets te organiseren ofwel een dure avond op restaurant te reserveren. Niets tegen feesten an sich maar nieuwjaar is me toch wat té opgeklopt. De laatste keren dat ik met oudejaarsnacht uitging, hield ik er altijd gemengde gevoelens aan over.

Met andere woorden: ik had nog niets vastgelegd, ook al zat ik eens op een andere locatie. Er was wel een vage afspraak om een bende collega's op te zoeken die vanaf 23:00 op Plaça Catalunya te vinden zouden zijn. Naar verluidt zou daar net zoals in Madrid (Puerta del sol) een massaal "aftelmoment" plaats vinden. Leek me wel interessant om een Spaanse traditie eens in levende lijve te observeren. Ik heb het nl over de gewoonte om 12 druiven te eten tijdens de 12 klokslagen. Als je dat lukt, dan zou het lot je gunstig stemmen.

De avond is evenwel iets anders verlopen. Mijn feestdiner à l'improviste duurde wat langer dan gedacht om klaar te maken. (Koken is al niet direct mijn beste vaardigheid. Maar met een elektrisch fornuis gaat het absoluut niet meer vooruit.) De wachttijd vulde ik uiteraard op met meer dan 1 aperitiefje. Toen ik uiteindelijk gegeten had, was het te laat om nog naar het plein af te zakken. Dus besloot ik om dat "aftelmoment" op televisie mee te volgen en dan een stapje in de wereld te zetten. Om in de mood te komen, had ik ook 12 druiven voorzien. Bof, vanuit de luie zetel mee afgeteld en na het binnenproppen van die druiven, heb ik me uiteraard te goed gedaan aan enkele glazen cava.
Dat laatste had ik beter niet gedaan want - helaas, maar waar - de chronische vermoeidheid eiste en zijn tol en ik ben stomweg in slaap gevallen. Rond 05:00 schoot ik wakker. Veel zin om me op te frissen en me tussen vermoedelijk vrij dronken massa's te begeven had ik niet, dus hield ik elke poging tot feesten voor bekeken.

In een vorig bericht drukte ik nog mijn twijfel uit over de eerlijkheid van vinders tegenwoordig. Toch is een vreugdekreet nu van toepassing. Want incroyable mais vrai, zowat de hele inhoud van de tas is terecht. Laptop, kaartlezer, sleutels, adressenboekje...

Alles behalve het geld maar daar mag ik niet over zeuren. Kerstmirakels bestaan blijkbaar nog.

Het verhaal over waarom ik tijdelijk niet over een eigen computer beschik, begint stilaan op een saga te gelijken. Immers, intussen heeft iemand van de dienst verloren goederen me gebeld. Er is iets gevonden dat aan mijn beschrijving beantwoordt. Helaas kon de man me de exacte inhoud niet meedelen. Blijkbaar worden de gevonden voorwerpen in een gesloten kartonnen doos bewaard en is het verboden daar nog een blik in te werpen.

Hoedanook, dit is goed nieuws! Er bestaan nog eerlijke vinders. Al moet nog blijken in hoeverre de inhoud van de laptoptas intact gebleven is. Ik wacht dus in spanning af en broed op een methode om de spullen zo snel mogelijk in Barcelona te krijgen.

Zoals je kan afleiden uit het tweeledig verhaaltje "Shit happens", is mijn leven in Barcelona er tijdelijk wat oncomfortabeler op geworden.

1. Nu ik geen computer in mijn flat staan heb, ben ik afhankelijk van cybercafés, rustige momenten of overtime op kantoor om mijn email in de gaten te houden, diverse online-engagementen in leven te houden en eventueel dit blog aan te vullen. Je begrijpt dat een en ander minder frequent zal gebeuren.
2. Die laptop diende ook als radio, cd-speler, dvd, etc... Dit valt nu allemaal weg. Gelukkig heb ik nog een mp3-speler, want leven zonder muziek is iets dat ik zo goed als onmogelijk aankan.
3. Er zat ook een adressenboekje in de laptoptas. Zeer vervelend om die lijst opnieuw samen te stellen.
4. Daarnaast had ik een stapeltje enveloppen reeds voorzien van postzegel en adres in het kader van versturen van nieuwjaarsgroeten. Op zich cliché en eerder traditie dan essentieel maar het was toch leuk geweest om een boel vrienden en familie vanuit warmere oorden prettige feestdagen te wensen.
   Intimi merken nu terecht op dat ze toch al een kaartje gekregen hebben! Inderdaad, maar ik wou er dus nog meer versturen. (En ik heb nu tijd nog zin om het zootje opnieuw te schrijven.) Wie dacht in aanmerking te komen maar niets in de bus heeft gezien, bied ik bij deze het allerbeste voor 2008 aan vanuit mijn ballingsoord!
5. Waarschijnlijk zal ik nog wat gevolgen ontdekken.

En nu? Voorlopig wacht ik nog wat om een nieuwe laptop te kopen. Het is immers niet geheel onmogelijk dat deze alsnog boven water komt. Bovendien heb ik geen zin om heler dagen geconfronteerd te zorden ñet een spqqns qwerty klqvier !! zqnt soññige toetsen stqqn op een zel heel vervelende plqqts.

[vervolg van vorig bericht]

Maandagochtend heb ik in St.-Pieters nog navraag gedaan maar geen enkele van de voorwerpen die ik noemde waren gevonden op de trein waar ik vrijdag op gezeten had. De goden hadden blijkbaar geen zin in een Kerstmirakel.
Enfin, dan maar met opvallend weinig enthousiasme de trip naar Barcelona aangevat. Op de trein al eens gebeld naar mijn collega’s met de vraag of ze het nummer van een slotenmaker konden sms-en. Op die manier kon ik al een afspraak maken. De slotenmaker zou tegen 17:45 me opzoeken.
Voor de verandering had SN eens geen vertraging en ook aan de bagageband liep het vlot. Om 17:00 stond ik al aan de ingang van het appartementsgebouw. Uiteraard drukte ik onmiddellijk op alle bellen om toch alvast in de hal te geraken, wachten op straat is immers niet zo fijn. Er was evenwel niemand thuis. Gelukkig was het niet al te koud, dus toen de slotenmaker arriveerde iets voor zessen, was ik zeker niet verkleumd. Hij kon echter niets voor me doen zolang ie niet in het gebouw zelf kon geraken. We hebben nog eens op alle bellen gedrukt maar nog steeds zonder resultaat.
De slotenmaker is dan maar naar zijn volgende opdracht gereden. Voor mij zat er niets anders op dan te wachten tot er iemand thuis kwam. Dit kon natuurlijk nog lang duren, misschien waren al mijn buren de hele avond weg! Zat me niet zo lekker dus verwittigde ik mijn collega met wie ik in principe al sinds zaterdag in shift had moeten werken. Ze zei me dat het voor die avond niet veel meer uitmaakte, maar 25 en 26 december moest ik wel op kantoor kunnen zijn.  Liefst fris van geest, m.a.w. na een goede nachtrust. Een stal met os en ezel was waarschijnlijk niet voldoende in dit geval. Maar een hotel vinden op dat ogenblik leek me ook geen sinecure. Zo ver kwam het gelukkig niet want terwijl ik nog mijn collega aan de lijn hing, arriveerde er een medebewoner en kon ik de hal binnenglippen.
Bof, opnieuw gebeld naar die cerrajería en een half uur later melde een collega van de eerste slotenmaker zich. Het was intussen iets na 19:00. Om de lezer enige saaie details te besparen vat ik de rest van de avond kort samen: tot 19:40 zoeken naar een manier om stroom te krijgen. Vervolgens het slot van mijn piso kapot boren, naar een nieuw exemplaar zoeken en dat in de deur monteren. Dit alles eindigde na 21:00.
Tot daar mijn Kerstavond. En u?

Alsof het leven als loonslaaf voor een globaliserende en outsourcende meedogenloze multinational nog niet lastig genoeg was, is er me afgelopen vrijdag iets heel pijnlijks en vervelends overgekomen.

Die avond was ik nl op weg naar Zaventem. Ik had 3 tassen bij: een rugzak, een kleine reiskoffer op wieltjes en een laptoptas.  Toen de trein vertraagde, gorde ik al de rugzak om en nam de reiskoffer en laptoptas uit de bagagerekken. Mooi klaar dus om vlot van de trein te stappen. Maar de trein stopte niet onmiddellijk in het station van de luchthaven, integendeel we hielden halt in de tunnel om een andere trein te laten passeren. Dat duurde enkele minuten, dus zette ik de laptoptas even op de vloer om niet de hele tijd daarmee in mijn hand te moeten staan. Uiteraard reed na een tijdje de trein verder en stopte dan in het station van de luchthaven. Omdat ik toch wel een beetje gehaast was, sprong ik gezwind van de trein.

In de rij aan de incheckbalie wou ik iets nakijken in mijn rugzak. En toen pas viel me op wat ik blijkbaar door chronische vermoeidheid en te veel zaken aan mijn hoofd al een kwartier niet in de gaten had: ik had de laptoptas doodleuk in de trein laten staan!! Luidkeels FUUUUUUUUUUUUUUCK schreeuwen deed ik niet al had ik daar wel ongelooflijk veel zin in. Ik heb nog ijlings teruggespurt naar het station. Daar kon ik echter niets aangeven of in laten uitvoeren. Dan maar alsnog aanschuiven om in te checken, intussen overlopend wat ik allemaal verloren zou zijn. Een laptop, behoorlijk wat geld, een adressenboekje, enveloppes reeds voorzien van naam en postzegels, een kaartlezer voor het e-banking en - een ongeluk komt nooit alleen - tot overmaat van ramp de sleutels van het appartement in Barcelona!! 

Toen ik me dat laatste realiseerde, vond ik het plots compleet zinloos om naar mijn ballingsoord af te zakken. Ik heb dan de vlucht naar maandagmiddag verplaatst om zo de tijd te hebben eventueel een en ander nog te kunnen recupereren. Normaal had ik de zaterdag al weer aan de slag moeten gaan, dus verwittigde ik mijn bazin dat ik enkele dagen verhinderd was. De jefa kon er niet echt om lachen maar ze moest zich uiteraard schikken naar dit voldongen feit.
Naar verluidt hebben de personen die ze opgetrommeld heeft om te vervangen, op veel problemen en telefoontjes niet adequaat gereageerd maar dat kan men hen niet verwijten. Ze waren nog maar net aangenomen! (Het spreekt uiteraard boekdelen dat de firma niet in staat is om een onverwachtse uitval van personeel op te vangen op een manier die de normale service niet verstoort) 

[Ik schrijf dit vanop een pc ten kantore. Nu wel hoog tijd om naar de metro te lopen. Wordt zsm vervolgd]

De laatste week zijn er verschillende mails binnengekomen met de pertinente vraag waarom het blog al een tijdje droog staat en of een en ander in de toekomst nog aangevuld wordt.
Nu kan ik moeilijk aannemen dat de schreeuw om meer berichten een uiting van leeshonger betreft.  Zo bijzonder zijn mijn berichten nu ook weer niet, laat staan dat de schrijfstijl een hoge literaire waarde heeft.

Het moet dan wellicht slaan op zorgen omtrent mijn wedervaren hier. Stel ik het wel goed? Ben ik niet ziek? Lijd ik aan een depressie? Heeft intensive care van Hospital de la Santa Creu i de Sant Pau de handen vol met mijn moegetergd lichaam? Hebben de Mossos d'Esquadra me wegens verregaande zedenschennis achter slot en grendel gezet? Lig ik heelder nachten in de armen van een onweerstaanbare latina? Ben ik op vlucht voor de vendetta van een bende heetgebakerde macho's die vinden dat ik de eer van hun hermana heb geschonden? Besteed ik alle beschikbare energie aan het  wilde vida nocturna? Loop ik alle musea en bezienswaardigheden plat? Ben ik verslaafd geraakt aan de úúúúren durende shows op Telecinco? Heeft het Spaans management zijn ware koloniale aard getoond en bijgevolg de aan boord gehaalde extranjeros tot trabajo de esclavos gedwongen?

Bof, laat ik dan maar gelijk iedereen geruststellen. Ik leef nog, heb geen noemenswaardige gezondheidsproblemen en mijn sociale situatie is niet wezenlijk veranderd. De prozaïsche waarheid achter weken radiostilte is simpelweg tijdsgebrek door een reeks banale edoch onontkombare beslommeringen. Welke die zijn, hoop ik in een volgend bericht te kunnen meedelen. Of in levende lijve want ik ben van 22 november tot 25 november nog eens in het vaderland. (Meer info zoals gewoonlijk op "UURROOSTER")

Zoals gezegd vroeg de werkgever om nog 4 maanden langer te stressen. Mijn 2 collega's en ik hebben ja geantwoord, zij het wel aarzelend. Zo stelde ik o.a. als voorwaarde dat ik wat verlof kon nemen in oktober. 't Was nl al geleden van juli 2006 dat ik nog eens 2 weken na elkaar niet moest werken. De bazin, immer clueless, reageerde in eerste instantie nogal weigerachtig op mijn verzoek om 5 dagen vakantie te kunnen krijgen. Gelukkig bleek het niveau boven haar wel voor rede vatbaar. Ttz ik heb duidelijk gesteld dat ik de contractverlenging niet zou ondertekenen als dat verlof niet geregeld zou worden. En jawel, die kerel heeft de jefa onder druk gezet met als resultaat vrije dagen op 13,14,15,16 en 17 oktober. Samen met de 5 rustdagen die we altijd na de nachtshift hebben en de 4 vrije dagen die een reeks van 6 vroege shifts voorafgaan, levert dit een totale rustperiode van 14 dagen op.

Die twee weken breng ik in het vaderland door maar veel familie en vrienden heb ik nog niet gezien. Ik ben nl stikkapot, door-en-door vermoeid en heb het gevoel dat ik jaren slaaptekort moet inhalen. Daarom heb ik nog niet veel contact gezocht of gereageerd op tekenen van belangstelling.

Mijn oprechte excuses voor diegenen die al veel vlugger een bericht in hun elektronische brievenbus hadden willen zien. De laatste weken en maanden waren zo druk en chaotisch dat ik soms de tijd niet had om zelfs de simpelste mailtjes te sturen. Maar "een snellere en betere communicatie" staat op mijn agenda voor de komende dagen. Zeker vanaf zondag 14 oktober zou er nog maar weinig in mijn weg mogen staan.

In een vorig bericht stonden enkele argumenten om me nog iets langer door de huidige werkgever citroengewijs te laten uitpersen.

Een daarvan was een beginnende relatie met een sympathieke aantrekkelijke dame uit het land van samba, carnaval, Brahma pils en tot de verbeelding sprekende schoonheden. Er staat wel degelijk "was" want nog voor je de (le)term(e) staatshervormingsgezinde regeringsformatie kon uitspreken, ben ik alweer vrijgezel geworden.

Inderdaad, beste lezer, het heeft niet mogen zijn. De brug over Barcelona tussen Brazilië en België bleek iets te broos en breekbaar om te bouwen en begaf het dan ook.  Bijzonder belastend voor brein en bloeddruk!  Brrrr, balen van dit blauwtje. Blaakte ik al die tijd van een broeiend broodnodig zelfvertrouwen, dan is het nu weer blazen op de blaren. De blessuretijd breng ik echter niet brommend, briesend en brullend door op de bodem van de oceaan. Bah neen! Gewoon op de oever de bliksemschade bestuderen na deze bruuske breuk. Alhoewel, bliksemschade...? Die is al bij al toch redelijk beperkt. Zo'n bulderende bui van botsende breekpunten heb ik nu ook weer niet op mijn bovenkamer gekregen. 

De argumenten die ze gebruikte zal menig lezer(es) van Flair, Cosmo, Goedele of andere tijdschriften niet onbekend voorkomen. "We verschillen te veel", "het ligt niet aan jou, ook niet aan mij maar... ", "ik was er nog niet klaar voor", "je bent best een aardige kerel maar..." etc...
Toch aangenaam verrast toen ze toegaf dat ik echt wel mijn best deed om het haar naar heur zin te maken, en dat ze wellicht iets te veel eiste en verwachtte.

Dat is, beste lezer, het heikel punt. De werking van de vrouwelijke hersenen is me nog altijd een raadsel, iets wat ik vrij vlug toegeef. En in deze omstandigheden is het bijzonder intellectueel oneerlijk er van uit te gaan dat ik steeds op elk moment zou kunnen aanvoelen wat er mag gezegd of gedaan worden.

• Misschien heb ik daar nog jaren oefening voor nodig.
• Misschien laat de structuur van mijn brein het nooit toe en is het beter om van de andere zijde eens wat inspanning te leveren om mij te begrijpen.

Zoals ik al zei, was onze relatie niet steeds vol kommer en kwel en evenmin bezaaid met stormachtige argumenten. Maar "samen (een stuk van) elkaars leven delen" houdt uiteraard meer in dan het vinden van de G-spot.  Het zoeken naar die meerwaarde gaf wel eens aanleiding tot een misverstand.

En nu? Alhoewel enigszins aangeslagen, ben ik toch niet buitensporig verdrietig of triest. Er is wel een terug-naar-af gevoel. Je weet wel : "Ga 20 plaatsen achteruit. Ga niet langs start. U ontvangt geen € 200".

[Dit soort taferelen behoort dus tot het verleden] 

[ Dit heeft niets met mijn verblijf in Catalunya te maken maar omdat ik nu eenmaal ipv massamails liever dit medium gebruik als communicatiemiddel, vertel ik het hier. ]

Dik anderhalf jaar geleden had ik besloten dat ik ooit een symbool op mijn lijf wou laten zetten dat uitermate representatief is voor mijn visie op het ontstaan van onze huidige leefwereld. En onlangs ben ik, tijdens het laatste bezoek aan Gent, tot actie overgegaan. Het resultaat kan je hier zien:

Veel woorden wil ik er niet aan vuil maken. Enkel vermelden dat de links die  - flauwe woordspeling wel degelijk bedoeld - links staan vermeld, in mijn ogen absoluut de moeite waard zijn of op zijn minst op mijn sympathie kunnen rekenen.

Bijlange niet, bijlange niet.

Door tijdsgebrek moet ik het kort houden. Toch kan ik alvast kwijt dat de 6 maand die de huidige werkgever van mij verlangt,  er 9 à 10 zullen worden. Dat zegt vooral iets over de mate waarin de nieuwe organisatie het zou kunnen stellen zonder de inbreng van 3 (drie) expats.

Een beetje verduidelijking: eind maart hielden mijn functie en die van veel collega's op te bestaan in Gent. We werden voor de keuze gesteld:

1. zelf opstappen zonder dat er veel in je weg wordt gelegd
2. blijven tot het einde en dan ontslagen worden
3. een andere functie binnen het bedrijf vervullen (bv in Vilvoorde)
4. verhuizen naar Catalunya en daar min-of-meer dezelfde functie uitoefenen, maar wel onder Spaans contract (lees: 20 % lager brutoloon en minder sociale zekerheid)
5. tijdelijk in Catalunya verblijven en als expat je functie uitoefenen op een sterk gewijzigde manier en binnen een totaal nieuwe werkomgeving

Mogelijkheid 5 werd officieel pas een 3 tal weken voor de switch-over aangeboden. Ik heb toen nagedacht over 4 maar de eerste offertes waren zo belachelijk laag - en de huurprijzen zijn heel hoog in Barcelona - dat ik dan maar van 2 ben blijven uitgaan en stiekem iets als 5 verwachtte.

Kurt, Bert (collega's uit Gent) en ik hebben dan voor  5 gekozen en we kregen eind maart een expat contract met "een vermoedelijke duur van 6 maanden". Intussen zijn die 6 maanden bijna om en blijkt dat de nieuwe werkmakkers nog steeds niet in staat zijn om het werk te verrichten zonder ons advies of onze inzet.  Dat wil niet zeggen dat de nieuwelingen of oude collega's die zich in Catalunya gevestigd hebben hun best niet doen, enkel dat de firma ons gedrieën nog niet overbodig heeft kunnen maken. Gelukkig voor het bedrijf beseffen enkele hoge piefen in het Verenigd Koninkrijk dit en stelde men ons de vraag of we het zien zitten om "ergens tot na nieuwjaar" te blijven.

Ik heb aarzelend ja geantwoord op voorwaarde dat ik wat verlof mocht opnemen in oktober. Mijn enthousiasme is eerlijk gezegd niet groot maar er zijn verzachtende omstandigheden:

1. De € tekens in mijn ogen die wanstaltige proporties aannemen
2. Een vriendin van Braziliaanse afkomst die me eindelijk doet begrijpen waarom zoveel heren klagen over het "eeuwige gezaag" van hun partner. Gelukkig mag ik ook observeren waarom een vaste relatie toch plezanter is dan het statuut van vrijgezel-tegen-wil-en-dank.
3. Een "iets" warmer klimaat. Soms te heet maar 't blijft leuk om niet al te veel kleren aan je lijf te moeten dragen.

En uiteraard win ik op deze manier wat tijd om nog meer na te denken over mijn toekomstplannen.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Gewoon nog eens extra in de verf te zetten dat het aangeraden is om regelmatig het bericht "UURROOSTER + BEETJE AGENDA" regelmatig te checken. Er staat voor de intimi belangrijke info op.

"Everything you always wanted to know about the ladies in Barcelona but were afraid to ask me"

Sommigen onder jullie zitten er al de hele tijd op te wachten. En nu maak ik er tijd voor. Het is me absoluut niet ontgaan dat een aantal lezers en lezeressen willen weten wat ik eventueel te vertellen heb over de plaatselijke vrouwelijke bevolking. Voor een heel groot stuk is die interesse geïnspireerd door het feit dat ik nu eenmaal lange tijd als ongetrouwde, alleenstaande, single vrijgezel zonder lief door het leven moest gaan.

Bovenvermeld feit zorgde onwillekeurig voor wilde speculaties, pijnlijke vragen en seksueel getinte opmerkingen. Vooral de mannen in mijn kennissenkring waren daar sterk in. Dan heb je de keuze natuurlijk: schouders ophalen en zeggen dat het hun zaken niet zijn of toch maar af en toe een feit vermelden en zo suggereren dat ze zich geen zorgen hoefden te maken.

Die houding leidde tot het imago van iemand die niet vies was van korte romances en wilde one-nightstands. Correct tot op zekere hoogte: aangeboden kansen sloeg ik zelden af maar het was geen bewuste keuze. Ik ben geen Don Juan die voortdurend lieve meisjes wou versieren. Alleen een kerel met interesses die wat afwijken van wat de meerderheid in deze maatschappij als vanzelfsprekend beschouwd.

Om de prangendste vraag meteen te beantwoorden... Ja, er lopen veel meer aantrekkelijke vrouwen rond in Barcelona dan in Gent. Uiteraard in absoluut aantal want er zijn nu eenmaal meer inwoners. Maar ik durf beweren dat ook procentueel een groter deel als ongelooflijk knap kan worden beschouwd. Hoe zou dit komen? [enkele veronderstellingen, spreek me aub tegen mocht u een andere mening hebben]

• Wellicht speelt het klimaat een grote rol. Een gemiddeld hogere temperatuur leidt tot schaarsere kledij. En wie meer toont van haar lichaam, is zich daar meer van bewust. Bijgevolg zal ze zich gedwongen voelen om dat lichaam zo goed mogelijk te onderhouden.
• De internationale diversiteit is groter, dus ook de genetische variatie. Een goede Darwinist weet dat het vermengen van genen uit verschillende streken tot opmerkelijke resultaten kan leiden. Het beste voorbeeld van zo'n melting pot is Brazilië. Beweren dat daar wel eens mooie mensen rondlopen is wellicht het understatement van de eeuw...
• De man-vrouw verhouding in de Latino-cultuur is blijkbaar toch iets minder gemoedelijker dan bij ons. Bv: simpelweg als kameraden iets eten en daarna braafjes afscheid nemen, is hier (en zeker in Centraal/Zuid-Amerika) niet vanzelfsprekend. Er heerst een grotere seksuele spanning: de heer denkt dat ie ten alle tijde initiatief tot verleiding mag nemen en de dame ziet zowat elke vraag of opmerking automatisch in het kader van een versierpoging. Er zijn meisjes die dit niet leuk meer vinden maar ze vinden het natuurlijk wel vleiend. Aangezien vrouwen een quasi constante behoefte hebben aan complimenten, doen ze er alles aan om deze uit te lokken. Als je dit wilt doen in een omgeving waar heel veel concurrentes schaars gekleed (naar onze door lagere temperaturen beïnvloede normen) gaan, is enige extra moeite om op te vallen wellicht noodzakelijk.
• Ik heb ook de indruk dat dames hier een trotsere houding hebben. If you've got it, flaunt it met andere woorden. Wie fierheid uitstraalt, komt aantrekkelijker over. Soms leidt dit tot ronduit hautain gedrag. Maar desalniettemin: een knappe verschijning is een knappe verschijning.

Een belangrijker vraag dan deze over het uiterlijk van de vrouwen hier: voelde ik me als vrijgezel anders in zo'n omgeving?
Wel - nog meer dan in Gent - werd ik me bewust van een leegte in mijn bestaan. Laat ons elkaar geen Yves Leterme noemen, dit drukte af en toe wel eens op mijn normaal functioneren. Zoals hierboven al ergens aangegeven staat: mijn psyche zit niet optimaal in elkaar om hier op korte termijn iets aan te verhelpen. Neemt niet weg dat ik wel degelijk pogingen ondernam om "aan mijn trekken te komen". U verwacht toch niet dat ik braafjes ging wachten tot ik terug lange tijd in België was?

• Wat louter lichamelijk plezier betreft, kan en durf ik wel ingaan op toevallig aangeboden kansen. Maar zo vaak dienen deze zich niet aan. Zelf actief versieren, is niet echt mijn sterkste kant. Zeker als ik een dame zou willen verleiden die ik weliswaar visueel knap vind, maar waar ik mentaal geen binding mee heb. In zo'n geval wordt het een rol spelen. (Helaas beperkt mijn acteertalent zich tot overacting.)
  Een tijdje terug werd dit aspect in Humo belicht in geuren en kleuren. Het was een omstreden artikel en de reacties waren niet mals. Toch kan men niet ontkennen dat er heren bestaan die regelmatig een andere seksuele partner hebben en dat er dames bestaan die relatief vlug met iemand in het bed duiken. Het is natuurlijk de vraag of dit zo leuk is als soms beweerd wordt. En wellicht speelt dit zich voornamelijk af in kringen waar ik weinig contact mee heb.
• Wat de liefde betreft, zegt men steeds dat men wat geluk dient te hebben. En waarde lezer: dat geluk is nu wat omgeslagen in mijn voordeel. Het verhaal heb ik links en rechts al verteld, dus dat mag nog enige tijd een eigen leven leiden vooraleer het bloggewijs vereeuwigd wordt. Maar toch al een bewijsje:
  
  

   

   

  [helaas heb ik heden geen tijd de laatste paragraaf wat concreter uit te werken. Maar zoals steeds: dit pas ik later wel aan. Geduld is een mooie deugd!]

Typisch, heb ik net met veel nadruk mijn principiële beslissing de wereld ingestuurd, hoor ik intussen dat het nog veel moeilijker zal worden dan oorspronkelijk gedacht.

Het idee om een café gericht op kapitaalkrachtig, meertalig en Belgisch bierdrinkend publiek open te houden in Barcelona is op zich niet slecht. Eerder vrij goed want La Belchica draait behoorlijk. Eigenaar Michel vindt zelfs dat een tweede of een derde Belgische bar zeker een plaats kan veroveren in het uitgangsleven van de Gaudístad.
Alleen, de locatie is van essentieel belang.

• Hoe dichter tegen de toeristische zone, hoe meer potentiële klanten maar de huurprijs van het pand stijgt dan ook zienderogen. Bovendien dien je voor handelsruimtes van pakweg € 10000 per maand een smak geld (ordegrootte € 500000) op tafel te leggen (waarborg, licentie, overname ...)
• Wat ook kan gebeuren als belangrijke toeristische assen vlakbij liggen, is een regelmatige aanwezigheid van grote groepen luidruchtige halfdronken Nederlanders of (nog erger) Britten. Wie een gemoedelijke sfeer wil opbouwen, kan hooligans missen als de pest uiteraard.
• Langs de andere kant mag je ook niet te ver van de zones zitten waar je publiek verblijft. In de praktijk: Barcelona-stad en Gràcia.

Volgens Michel zouden er momenteel geen licenties meer gegeven worden om een nieuwe bar te openen in Barcelona-stad of Gràcia. Dat betekent dus een bestaande zaak overnemen en zoiets kost heel veel geld. Naar verluidt kan je tot € 200000 ophoesten voor die traspaso
Ook dien je het eerste jaar er rekening mee te houden dat er nog geen onmiddellijke winsten zijn. Het is vooral investeren (decoratie, promotie, aanschaf materiaal, aanleggen stock, ...), afbetalen en een publiek proberen op te bouwen.

Je begrijpt dat ik van bovenstaande toch wat van slag ben. Betekent niet dat ik het idee als geheel onmogelijk klasseer, alleen dat het veel moeilijker zou zijn.

En om iedereen gerust te stellen: het café-idee is maar 1 van de mogelijkheden die ik zie om zelfstandig de champagne cava bij mijn kaviaar pata negra te verdienen: copy-writer, vertaalburo, studiebegeleiding, stripwinkel, correspondent, ... Andere ideeën steeds welkom maar ondanks relatief veel hits komen er op mijn blog toch teleurstellend weinig reacties. Niettemin, de volgende posts komen eraan!!

De fans van Faithless zijn al lang vertrouwd met de term en anderen begrijpen wellicht ook waar het op slaat: heden heb ik last van insomnia. Duurt gelukkig meestal maar 1 dag en vandaag moet ik sowieso niet werken. Ik geniet immers van mijn welverdiende 5-daagse rustperiode na 7 intense nachten probleembestrijding. Dus profiteer ik er van om eindelijk nog eens wat nieuws de wereld in te sturen.

Want er is nieuws!! Al weet ik niet goed hoe ik er aan moet beginnen. Straight forward dan maar: ik heb besloten langer te blijven dan oorspronkelijk gepland. Niet zozeer om de huidige werkgever te blijven dienen. Deze dient immers eerst behoorlijk wat omstandigheden te verbeteren, wil ik daar na 1 oktober nog aan de slag blijven. Maar omdat er een plan aan het rijpen is om hier als zelfstandige aan de bak te komen.

Nu zullen er wellicht enkelen reageren: "JoL heeft een steek gekregen van de Catalaanse zon". Maar niets is minder waar, ik heb zelfs nog niet op het strand gelegen! De bedenkingen die ik me maak zijn:

• Al bij al heb ik nog niet veel van Spanje kunnen genieten. Naast het werk waren er veel momenten dat ik praktische en administratieve zaken aan het regelen was. De was-en-de-plas valt ook niet te onderschatten. Ik lees graag eens de krant (en die zijn hier veel uitgebreider en beter dan de couranten in Vlaanderen) en heb nog veel dvd's te bekijken. Dan nog wat café-bezoek en je begrijpt dat ik nog niet veel musea ben binnengesprongen of historisch belangrijke plekken heb bezocht.
• Het soort jobs dat ik in België makkelijk zal vinden, ligt in het verlengde van wat ik nu doe. Laat ik echter corporate world zo zoetjesaan kotsbeu zijn! Echt waar: meer en meer steekt het me tegen dat kostenbesparingen leiden tot omstandigheden die onaangenaam zijn voor het personeel, de chauffeurs en ook de klanten. Overigens zijn die kostenbesparingen niet zozeer bedoeld om een zinkend bedrijf rendabel te maken, maar om de aandeelhouders een 8ste cadillac (ah ja de asbak was vol van de vorige), een 4de zwembad of een 2de privé-jet te kunnen bezorgen. Weet ik veel. Het enige dat ik weet is dat systematisch de grote winst naar het hoger management en de aandeelhouders gaat. Grondpersoneel (wij die uiteindelijk voor die winst zorgen dankzij ons hard werk) deelt niet evenredig in de financiële vreugde. Nu wil ik in het specifieke geval van mijn werkgever wel toegeven dat ik over verloning niet te klagen heb. Maar da's dan ook alles. Iemand als baas moeten beschouwen die qua logistieke kennis, beheersing van andere talen, omgaan met mensen, organiseren, etc.... ergens op het niveau zit van de wezens tussen de ongewervelden en de rockjournalisten in, is onmogelijk vol te houden. Toch niet als je van nature uit zo integer mogelijk wilt zijn.
  [dat van die rockjournalisten is een verwijzing naar de lage dunk die wijlen Frank Zappa had over deze "levensvorm". "Rockjournalisten zijn mensen die niet kunnen schrijven, die artikels plegen over mensen die niet kunnen spelen, bedoeld voor mensen die niet kunnen lezen" zou hij ooit gezegd hebben. Bof, ik ben het uiteraard niet letterlijk eens maar ik kan zijn humor wel appreciëren. Dus gebruik ik dit beeld om me geheel conform mijn gewoonte lekker overdreven uit te drukken. (Ik ben nl dol op hyperbolen en understatements) En persoonlijk heb ik niet zo'n lage dunk over de journalistieke sector, al kan ik me wel inbeelden dat de paparazzi behoorlijk op de zenuwen kunnen werken. Met mijn excuses aan de personen werkzaam in die branche. Neemt niet weg: "D'er moet'n wa ghasten ip under plekke ghezet!!" (citaat van het onvolprezen 't Hof Van Commerce) ]
• Als ik (in de rol van loonslaaf bediende) de wereld van de NV's en de KMO's niet meer zie zitten, dien ik me bv te wenden tot de openbare sector. Ik weet niet in hoeverre de verhalen over de ambetanterij nog op waarheid steunen, maar de startlonen die ik gehoord heb, zouden een serieuze terugval in comfort betekenen. Uitgezonderd: hoger kader of vast benoemd full-time regent. Dat betekent hoedanook opnieuw studeren en examens afleggen, iets waar ik nu niet sta om te springen.
• Het feit dat ik intussen gewend ben om op de gekste uren te werken, er geen punt meer van maak om lange dagen te kloppen en geleerd heb met babbelen zowat alles op te lossen, heeft een oude fantasie opnieuw tot leven gewekt: een eigen café beheren. En waarom niet in Barcelona? De kansen om een succesvolle zaak uit te bouwen zijn hier immers beter vanwege lagere belastingen, lagere btw en lagere personeelskosten. Er is hier al een gast uit Leuven die bewezen heeft dat het lukt en hij ziet een tweede Belgische kroeg best wel zitten. Dat zou volgens hem de markt groter kunnen maken.
• Er is nog een extra reden om te blijven maar dat is een aparte entry waard. Een beetje geduld, waarde lezer

Zo, "alea iacta est!" om het met de woorden van een kenner des Belgisch doorzettingvermogens te zeggen. Ik laat deze info wat bezinken. Misschien kunnen jullie intussen al een geschikte naam suggereren. Een woordspeling op Bélgica of Belgique bv? Maar Belchica bestaat al dus deze kan je niet meer gebruiken. En anders? "De reisduif" neem ik zeker niet in overweging, maar voor de rest: anything goes!

BELANGRIJK!!

Door zware vertragingen lukt het niet om proper gewassen, geschoren en ontluisd tegen 19:30 in de Pink te zijn. (ik typ dit bericht in Rosendaal) Daarom uitgesteld naar 21:30.   Men zegge het voort

De zondag staat in het teken van een bezoek aan Nijmegen. Er schijnt daar elk jaar een vierdaagse wandeling plaats te vinden. En naar aanleiding van die wandeling organiseert men eveneens een gratis stadsfestival. Op dat festival speelt de Canadese art-core formatie No Means No ten dans, of beter ten pogo want de energie die deze oude rotten nog steeds tentoon spreiden laat geen ruimte voor gezapige walsjes of tango's. Tja, ik noem ze niet voor niets de missing link tussen Devo, Ramones, Fugazi en Miles Davis. Ze zijn dan ook zowat mijn favoriete band aller tijden en ik laat niet graag een kans onbenut om ze live te kunnen zien. Zo heb ik nog op het punt gestaan om in Barcelona een wagen te huren en naar Marseille te rijden vanwege een NMN-optreden. Het probleem toen was dat ik in de nacht voordien niet veel slaap gekregen had en ik daags na het optreden al weer moest werken. Nu van pakweg 24:00 tot 05:00 aan het stuur zitten en om 06:00 weer aan de slag zijn, leek me in deze omstandigheden niet haalbaar. Maar nu zal het wel lukken. Ze spelen om 22:15 deze avond.

In Nijmegen heb ik al een hotel gereserveerd. Oorspronkelijk zou het mogelijk geweest zijn om een bed in een tent voor te behouden maar dat is afgelast. Komt nog zo slecht niet uit, zo zal ik wat beter kunnen rusten want: nu maandag 16 juli blaas ik verzamelen tussen 19:30 en 20:30 in/aan/rond café Pink Flamingo's. Apero-tijd dus en daarna een geïmproviseerd bezoek aan de feesten. U komt toch ook?

OK, tijd om naar de luchthaven te trekken, adios

UPDATE: uitstel naar 21:30

Tot nu toe is enkel mijn moeder me komen opzoeken, dat kan beter! Misschien dat dit lijstje argumenten en feiten enige twijfels kan wegnemen:

1. Er staat een uurrooster op het blog dat ik zo up-to-date mogelijk hou. Altijd welkom, zeker als je je uit de slag kan trekken op de momenten dat ik verplichtingen heb. Enkel tijdens de nachten, heb ik liever geen gasten in huis.
2. Ik heb twee sets sleutels van het appartement. Gasten kunnen dus over de kopies beschikken en zo gaan en staan waar en wanneer ze willen.
3. Er staat een ruime logeerkamer ter beschikking, voorzien van een stapelbed en een uittrekbare lade met daarin een matras. Sowieso plaats voor 3 mensen dus en er is nog plaats voor een luchtmatras of matje (niet aanwezig) te leggen.
4. Lakens, dekens, handdoeken e.d. hoef je niet mee te nemen. Zelfs je tandenborstel mag thuis blijven, want een andere borstelkop op de elektrische tandenborstel monteren is zo gepiept.
5. Verblijf kost je niets, behalve een fles whisky (single malt bij voorkeur), wodka, jenever of iets dergelijks. En van de intimi waardeer ik het wel als ze enkele items vanuit mijn huis naar hier kunnen brengen en omgekeerd. Er moeten nogal wat boeken en dvd's naar het vaderland geraken.
6. Kandidaat logées die ik tot nu toe enkel virtueel ken, moeten niet bang zijn voor ongewenste intimiteiten of handtastelijkheden. Integendeel, ik ben van het type dat soms veel te laat door heeft dat er ruimte is/was voor "iets meer".
7. Exacte adres op verzoek verkrijgbaar, ga ik uiteraard hier niet publiceren.
8. Graag zo lang mogelijk op voorhand plannen, zo is jouw vlucht veel goedkoper en kan ik mijn andere ideeën daar aan aanpassen.
9. Vergeet de maatschappijen die vanuit Charleroi op Girona vliegen. Lijkt me heel onpraktisch en de stakingsbereidheid op Charleroi is blijkbaar nogal groot...
10. Wie zwaar beladen arriveert op Bcn el Prat, kan best de taxi nemen richting mijn appartement. Het normale tarief is iets van een € 25. Dat is de rit + enige toeslag. Mensen die hun bagage zelf willen meesleuren, kunnen op de luchthaven een voorstadstrein (RENFE) nemen tot aan het station "Sants Estació". Daar kan je met hetzelfde kaartje overstappen op de blauwe metrolijn nr 5 richting "Horta". Stap uit in "Hospital Clínic", volg de uitgang "Comte d'Urgell", hou het schoolgebouw aan je linkerkant en je wandelt rechtstreeks tot aan de straat waar ik tijdelijk verblijf. TIP Koop in het treinstation van de luchthaven best een meerdaags ticket. Het maximum is een ticket voor 5 dagen. Zo kan je al die tijd onbeperkt met de metro, tram, bus en voorstadstrein reizen.
11. Maak op voorhand een aantal kopies van je identiteitskaart (beide zijden). Zo kan je het origineel op de flat laten en enkel de kopie op zak houden. Dit is een normale veiligheidsmaatregel.

Het voornemen om minstens 1 (en liever 2 à 3) keer per week een bericht te posten, haal ik niet meer.De reden is echt tijdsgebrek maar er zijn eindelijk een aantal tijd- en energierovende zaken zich aan het stabiliseren. Straks moet ik weer aan de slag en als ik in tijds terug geraak zal ik een deel van de nacht gebruiken om eindelijk eens wat meer nieuws te melden. (teksten die me veel meer tijd kosten dan de spreekwoordelijke 5 minuten voor dit bericht)

[zal regelmatig aangepast worden]

LEGENDE

L - D = maandag - zondag
M = werken van 06:00 tot 14:00
ML = werken van 06:00 tot 17:00
T = werken van 14:00 tot 22:00
TL = werken van 12:00 tot 23:00
N = werken van 22:00 tot 06:00
F = rust, vrije dag
V = verlof, vakantie
I = Indisposed, verhinderd

Momenteel zijn 14 jul, 15 jul, 16 aug, 17 aug 18 aug en 19 aug aangevraagd als verlof en ook goedgekeurd. De jefa dient eea wel nog aan te duiden op de officiële kalender... Maar wel degelijk goedgekeurd, is me nog eens mondeling bevestigd op 8 juni. Die periode in augustus zou ik in België willen doorbrengen. Niet omwille van pukkelpop maar omdat moeder feest geeft op zaterdag 18 augustus.UPDATE Alle in geel gekleurde data staan officieel vermeld als verlof. Driewerf hoera! Looft en prijst de goden!

31 mei, 01 jun en 02 jun : Primavera Sound festival, Bcn

11 juni : Joe Jackson, Bikini, Bcn

14, 15 en 16 juni : Sónar festival, Bcn (enkel avond van de 16de)

20 juni : Slayer, Razzmatazz, Bcn (heb de nacht maar er is een afspraak gemaakt met de late ploeg)

25 juni : Type O Negative, Apolo, Bcn

29 juni : John Zorn + Electric Masada, Auditori, Bcn (heb ik uiteindelijk wegens te vermoeid aan mij laten voorbijgaan)

2, 3 en 4 juli OF 18, 19 en 20 juli : verlof aangevraagd met de bedoeling naar België te vliegen. UPDATE: mondeling akkoord gekregen voor 2,3 en 4 juli. Zal dus van maandag 2 juli tot zondag 8 juli in de (tot nader order) parlementaire monarchie België zijn. Vluchtschema 02 jul IB4220 BCN 09:30 BXL 11:30 // 08 jul IB4219 BXL 13:05 BCN 15:00

06, 07 en 08 juli : Cactusfestival, Brugge. Ik heb 2 tickets besteld voor zaterdag de 7de, afspraak op de weide of op de afterparty?

13 jul en 14 jul : Summercase festival, zowel in Bcn als in Madrid volgens het beproefde T/W-concept

15, 16 en 17 jul : NoMeansNo, Valkhof Affaire, Nijmegen en blitzbezoek aan de GF. Vluchtschema 15 jul VY5210 BCN 06:45 BXL 09:00 // 17 jul VY5249 BXL 15:40 BCN 17:40

19, 20, 21 en 22 jul : FIB festival, Benicàssim. (enkel zaterdag 21 maar wellicht koppel ik daar een dagje Valéncia aan vast, de zondag daaropvolgend)

15, 16, 17, 18, 19, 20 en 21 aug : bezoek aan het vaderland naar aanleiding van feestje op 18 aug. Vluchtschema 14 aug IB4210 BCN 16:15 BXL 18:20 // 21 aug SN3705 BXL 18:10 BCN 20:15

8 en 9 sept : verlof aangevraagd om afspraken in het vaderland te kunnen nakomen. Vluchtschema: 03 sept IB4220 BCN 09:30 BXL 11:35 // 09 sept IB4215 BXL 19:10 BCN 21:05

23 sept : NoMeansNo spelen in zaal Underworld te London. Zie dat eigenlijk wel zitten en het is haalbaar. Direct na de vroege shift het vliegtuig op, maandag dagje shoppen of rondkijken en dinsdagmiddag alweer naar Bcn. Mmm.... sounds like a plan. UPDATE:  het plan wordt realiteit:  23 sept IB4176 BCN 16:40 London Heathrow 17:55 // 25 sept IB4189  London Heathrow 19:10 BCN 22:10.  Hotel is ook al geboekt. Lang leve het net en credit-cards!!!

13 okt tot 17 okt : verlof gevraagd en slechts via druk te laten uitoefenen door hogerhand kunnen krijgen. De bazin is nl nogal "clueless" in dit soort zaken en wou me dit eerst niet toestaan. Bof, in combinatie met de gewone dagen vrij heb ik eindelijk eens 14 dagen rust. Om te vermijden dat ik in deze rust gestoord word, reis ik naar België. Vluchtschema: 08 okt SN3696 BCN 09:20 BXL 11:25 // 21 okt SN3705 BXL 18:10 BCN 20:05

22 nov tot 25 nov: een tripje naar België. Wegens geen verlof gekregen heel kort maar hopelijk genoeg om het politiek en meteorologisch klimaat te kunnen aanvoelen.   Vluchtschema: 22 nov  IB4220 BCN 10:10 BXL 12:15 // 25 nov IB4215 BXL 19:10 BCN 21:05

17 dec tot 21 dec: een tripje naar België. Wegens geen verlof gekregen heel kort maar iets langer dan de vorige keer.  Vluchtschema: 17 dec SN3696 BCN 09:15 BXL 11:30 // 21 dec SN3705 BXL 18:10 BCN 20:15

02 feb tot 10 feb: beetje op adem komen en de admin regelen ivm het einde van de opdracht.  Vluchtschema: 02 feb  IB4210 BCN 16:15 BXL 18:20 // 10 feb IB4215 BXL 19:10 BCN 21:05

07 maa tot 18 maa: macht der gewoonte en ook wel vanwege praktische afspraken. Vluchtschema: 07 maa VY5210 BCN 07:00 BXL 09:15 // 18 maa VY5249 BXL 15:25 BCN 17:30

Van 1 feb tot eind april niet meer aan de slag. Grotendeels aanwezig in Catalunya en/of de rest van Spanje. 

Wegens slecht weer niet naar de Groene Vallei, maar bij Jan en Erika. Samenkomst tot 20:45 bij mij en dan te voet naar ginder (10 minuten)

Enkele dagen terug schreef ik dat Pink Flamingo's het decor zou worden van mijn stapje in de Gentse wereld nu zaterdag 26 mei.

De planning is intussen gewijzigd. Een en ander vindt nu plaats in en rond de Groene Vallei. Naar aanleiding van de Dag in het Park zou er van alles te doen zijn in dat onvolprezen stukje groen aan de Nieuwe Wandeling.

De details volgen nog, al kan ik wel al vertellen dat het iets met kampvuur wordt. Hopen op hoge temperaturen dus.

[enkele dagen later]
Bof, intussen is er wat over-en-weer gebeld en gemaild. De uiteindelijke afspraak luidt als volgt:
Is het mooi weer doen we tapas avond met tenten in het park (Groene Vallei). Is het slecht weer een drink bij Jan en Erika. Sylvie (cfr link bevriende blogster) vervult de rol van weerprofete en organisatrice. Hoedanook wordt van deelnemers verwacht dat ze een beetje drank en wat voedsel meenemen. Zoals velen weten, wonen Jan en Erika op wandelafstand van de Groene Vallei en casa Juan.
Voor persoonlijke details of als je Sylvie niet kan bereiken, mag je me mailen en als het echt niet anders kan, bellen op de Belgische gsm.

¿Vale? Entonces, ¡hasta el sábado!

[aanvulling vrijdag 25 mei]
Intussen heb ik de mensen gezien die met het park-idee kwamen aandraven. Blijkbaar zou er officieel toelating gegeven zijn om eenmalig te kamperen mits de bijdrage van € 1,00. In dat bedrag is een ontbijtje de zondagochtend inbegrepen.
Volgens de laatste berichten zou het 's avonds droog blijven. Er is afgesproken om rond 20:00 de tenten op te zetten. Wie geen tent heeft, hoeft niet te wanhopen: er zal wel plaats zijn. En wie liever gewoon naar huis terugkeert, kan dat ook natuurlijk.
Ik zorg voor stokbrood, olijven, wegwerpbordjes en dito bestek, vuilniszakken om het afval in te deponeren en een beetje cava. Wie zin heeft om deel te nemen kan bv kaas, jamón, chorizo, anchovisjes, tomaatjes, druiven, worstjes of desnoods verse pizza meebrengen.
¡Que nos proveche!

Gewoon ter informatie.

Op donderdag 24 mei neem ik het vliegtuig (SN3706) naar Brussel Zaventem om 21:00. Rond 23:10 zou ik er moeten zijn en dat is net gepast om de trein van 23:52 naar het Centraal station te nemen, waar om 00:27 een trein richting Oostende vertrekt. Voor de kenners: het betreft de IC 545 die oa stopt in Brussel-Kapellekerk, Brussel-Zuid, Liedekerke, Denderleeuw, Erembodegem, Aalst, Lede, Serskamp, Schellebelle, Wetteren, Kwatrecht, Melle, en Merelbeke om tegen 01:17 in Gent-Sint-Pieters toe te komen. Echt zwaar beladen zal ik niet zijn, dus te voet naar casa Juan behoort tot de mogelijkheden. Net zoals een taxirit op kosten van de werkgever, overigens. (Moet kunnen, AP heeft tenslotte al redelijk veel met mijn [censuur] gerammeld)

Maandag 28 mei zou ik iets na 09:00 op Zaventem moeten zijn. Daar neem ik om 11:05 de SN 3699 die tegen 13:10 landt. Net op tijd want om 14:00 moet ik weer aan de slag.

Onnodig te zeggen dat ik na twee maanden harde arbeid er naar uitkijk om Gent terug te zien, ook al is het maar voor enkele dagen. En ja, zaterdag 26 mei staat een kitcherig café in de buurt van de Vrijdagsmarkt zeker op het programma. Tot dan.

Het laatste uur van de zondagavond heeft geslagen en ik kan terugkijken op een vermoeiend maar toch ook ontspannend weekend.

In een vorig bericht stond al dat mijn moeder me was komen opzoeken. Meteen had ik er aan toegevoegd dat er heel wat clichés op het programma stonden. Een programma dat overigens werd veranderde naargelang de omstandigheden. Moeder kan nl mijn tempo niet aan, aanpassen was dus de boodschap.

Vrijdag stonden we eigenlijk iets te laat op, tesamen met uitgebreid ontbijten en opfrissen duurde het tot 11:30 vooraleer we aan de Plaça Catalunya waren om daar een tweedaags ticket te kopen voor de bus turístic.



















Met deze bus hebben we een 2,5 uur durende rondrit gemaakt langs o.a. Passeig de Gracià, Plaça Espanya, Montjüic, Barceloneta en de Ribera.
Terug op Plaça Catalunya, heb ik er op aangedrongen tot iets buiten de heel toeristische zone te stappen om rond 15:00 een autentieke brasserie te vinden en daar el menu de la día te nuttigen. Een systeem dat ik intussen al heel erg waardeer. Immers: 2 schotels, wijn/bier/frisdrank en een dessert of koffie voor iets tussen de € 7,00 en 10,00 daar kan je niet echt aan bedrogen zijn.

Nadien hebben we Casa Batlló bezocht, een van Gaudí's meesterwerken.

Van huizen te kijken word je moe en krijg je dorst, het was dus met andere de hoogste tijd om op de Passeig de Gracià een terrasje te zoeken. Nippend van een Pinot, hebben we besproken wat we nadien nog konden doen. Vermits er in de Eixample tal van huizen in de estilo modernista staan, ging het op geveljacht. Eerst wandelden we naar het Casa Comalat,




























ontworpen door Valeri i Pupurull, om daarna de Avinguda Diagonal over te steken en zo op het Palau Baró de Quadras






























uit te komen. In het laatstgenoemde (een ontwerp van Puig i Cadafalch) is overigens het Casa Àsia gevestigd: een expositiezaal, mediatheek, filmclubje, leeszaal etc. gewijd aan all things asian

[tekst in ontwikkeling, wordt nog verbeterd en aangevuld]

Intussen heeft iedereen begrepen dat ik het kalmer moest aan doen en me niet meer mag opjagen. Dat geldt natuurlijk ook voor de vele mails en telefoontjes die ik moest plegen om iedereen op de hoogte/gerust te stellen. Uiteraard doe ik dan de administratieve rommel aan een rustiger tempo. And last but not least, kan deze blog wachten tot ik er effectief tijd voor heb.

Geen afgerond verhaal, gewoon een kort overzicht:

• Mijn N.I.E. gekregen (Número de Identidad de Extranjero), een heel gedoe waar ik later misschien nog over uitweid. Komt er op neer dat ik niet meer een guiri ben, maar een geregistreerde buitenlander
• Naar C.M. geweest en met de bedrijfsarts gesproken. [CM staat niet voor Christelijke Mutualiteit maar voor
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Carburos Metalicos, het Catalaanse dochterbedrijf van AP ] Hij kon me volledig begrijpen maar gezien mijn statuut als expat is het lastig uit te vissen in welk circuit ik eventueel hulp moet zoeken. Het is geen kwestie van pillen te slikken, zoveel is duidelijk. Wellicht zal ik gebruik maken van een interne voorziening die in januari is gestart: een soort anti-stress hotline
• Maandagnacht 14 mei iets voor 22:00 ga ik weer aan de slag. En als ik het uithoud tot maandagochtend 21 mei 06:00 , kan ik genieten van 5 dagen rust. Er zijn vage plannen om in die week het vaderland eens terug te zien. Meer nieuws volgende week
• Mijn moeder heeft besloten om me te bezoeken. Afgelopen donderdagmiddag om 16:00 toegekomen en alvast eens een stukje Eixample,
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Raval, Barceloneta/Port Vell, Plaça Reial en de onvermijdelijke Ramblas laten zien. Stipt om 24:00 waren we terug in mijn appartement. Moeder ligt intussen te pitten en zelf ga ik het ook niet lang meer rekken want er dienen nog heel wat toeristische clichés bezocht nu vrijdag.

Waar velen me al voor hadden gewaarschuwd, is afgelopen zaterdag uitgekomen: dat ik mezelf te veel opjaag, moest zich ooit eens wreken. Quod erat demonstrandum

Enige duiding vooraf

Jullie hebben waarschijnlijk al tussen de regels kunnen lezen dat de reorganisatie niet zo vlot verloopt en dat dit enige stress met zich brengt. Om jullie niet te veel te vervelen met technische details en ook omdat enkele collega's kunnen meelezen, beperk ik me tot een paar algemene voorbeelden:

• Het is de bedoeling dat de anciens uit Gent de nieuwelingen die ter plekke zijn gerecruteerd of op slinkse wijze naar Bcn zijn gelokt, tussen de bedrijven door opleiden. Immers, eind september loopt de opdracht van 2 collega's en mezelve af (onder voorbehoud van verrassingen natuurlijk). Daarna zouden die nieuwelingen in staat moeten zijn om het in hun uppie te redden. Weliswaar met nieuwe procedures en een in theorie lichtere jobinhoud. Hier loopt het al een beetje fout:
  1. Er is nauwelijks tijd om opleiding te geven waardoor de nieuwelingen zich wat achteruitgesteld en onmachtig voelen.
  2. De nieuwe procedures hebben tot nu toe nog niet tot een betere planning geleid. Integendeel, vroeger maakte een planner gebruik van enkele technische hulpmiddelen en zijn of haar ervaring ( head knowledge ). In de regel werd op mogelijke problemen geanticipeerd zodat het zelden voorkwam dat een klant door onze schuld zonder product kwam te staan. Dat is nu wel even anders! De eerste maand in Cornellà was het aantal droogvallers niet bij te houden.
  3. Nieuwe procedures die nog niet het gewenste resultaat opleveren + onervaren medewerkers = verwarring en ontevredenheid bij de klanten. Maw: boze telefoontjes, heel boze telefoontjes.
• Omdat zo'n reorganisatie nog niet ingewikkeld genoeg was, dachten een paar slimme vogels dat enkele updates van de software voor de planners, de klantendienst en de chauffeurs er nog wel bij konden. Quod non. Resultaat: enorme vertraging in het systeem en boze telefoontjes, heel boze telefoontjes.
• De opvang en integratie van de Gentse ploeg verliep op zijn zachtst gezegd niet rimpelloos. Om een proces wegens laster te vermijden, beperk ik me tot zeggen dat een aantal leden van het Catalaanse management heel veel krediet hebben verloren bij ondergetekende.
• Op administratief vlak diende hier nog een en ander geregeld. Gelukkig was AP zo attent om daar externe firma's voor in te huren. Het is immers niet zo evident om als extranjero hier te komen wonen en werken. Toch valt er niet te ontkomen aan af en toe een paar uren aanschuiven in een of andere officiële instantie. Maar dat zal wellicht een beetje overal ter wereld hetzelfde zijn, zeker? Voor zij die Castellano begrijpen: men gebruikt hier de woordspeling burrocracía

Bovenop deze puntjes zijn er nog een aantal persoonlijke perikelen die maar blijven aanslepen.

Resultaat

Al deze zaken gecombineerd met de algemene stress van de job en een aanleg tot zenuwachtigheid, hebben er toe geleid dat ik op zaterdagmorgen tijdens de ochtendshift heb moeten besluiten er ff de brui aan te geven en het oordeel van een dokter af te wachten. Ik had nl al een aantal keer last gehad van een heel sterk kloppend hart. Dat was die ochtend weer het geval (ironisch genoeg net tijdens een gesprek over mezelf minder opjagen en het kalmer aandoen). Omdat mezelf rustig toespreken en diep ademhalen niet wou helpen, heb ik toen mijn bazen gebeld en gezegd dat ik naar de receptie ging en daar zou wachten op medische assistentie. Ik ben immers niet vergeten hoe mijn vader op 49-jarige leeftijd overleed aan een hartritmestoornis. Het motto van het bedrijf indachtig (Nothing is more important than safety), wou ik geen enkel risico nemen. Bref, naar een hospitaal gevoerd. ECG genomen, bloeddruk gemeten en technisch gezien niets verdachts gevonden. Wel zag de dokter duidelijke tekenen van stress en overwerkt zijn. Hij heeft me naast een relaxerend medicijn (Lexatin 1,5 Iets op basis van Bromazepam. 2 x daags) alvast 14 dagen rust voorgeschreven. Ik moet ook sowieso de bedrijfsarts spreken alvorens ik eventueel weer aan het werk zou kunnen gaan. Hoe het zit met die bedrijfsarts weet ik nog niet, ik wacht op instructies van hogerhand.

[wordt vervolgd]