15-01-2008 Algemeen

Zoals intussen duidelijk moet zijn, heb ik vanaf 1 februari geen arbeidsverplichtingen meer. Uiteraard ben ik niet van plan het leger der uitkeringstrekkers te vervoegen maar onbesuisd het eerste de beste contract tekenen is verre van verstandig.

Daarom voorzie ik sowieso een relaxperiode van 3 maanden. Even afstand nemen en de geest leegmaken, je kent dat wel (of je hebt er minstens van gehoord. )

De scherpzinnige lezer zal nu vragen of er dan ook een begin gemaakt wordt van de ambitieuze plannen die ik hier ooit ontvouwd heb. Wel, hier moet ik in alle eerlijkheid bekennen dat twijfel een factor van betekenis werd. Ik blijf er weliswaar bij dat er hier meer opportuniteiten zijn om succesvol als zelfstandige aan de bak te komen dan in België. Maar de obstakels zijn niet mis en bovendien is er niet zo veel motivatie. Op het moment dat ik die plannen maakte, was er een extra sentimentele reden om hier te willen blijven. (En dat leek me nu eenmaal comfortabeler met een eigen zaak dan als loonslaaf.) Ook heb ik geen enkel verlangen om per se België de rug toe te keren, noch een drang om me hier te vestigen. Blijft over: de bedenking dat in het Gentse een goed betaalde job vinden  die de menselijke waardigheid niet te veel aantast, geen eenvoudige klus zal zijn. Nogal magertjes om je leven er voor te veranderen, niet? Nu, niets is uitgesloten al zou ik niet aanraden om er op te gokken.

Vast staat wel dat die sabbatsmaanden voornamelijk in Barcelona en bij uitbreiding Catalunya/Spanje zullen plaats vinden. Jawel, de ontslagvergoeding laat me toe om het appartement te huren tot eind april  . In die periode hoop ik de stad eindelijk eens ten volle te kunnen verkennen. Bij wijze van de grote Juan uithangen, vlieg ik nog 2 keer over-en-weer (cfr agenda). Daarnaast zijn de intimi al uitgenodigd om mijn verjaardag eens op verplaatsing te vieren. Voorts zouden een paar trips naar andere Spaanse steden ook geen slecht idee zijn.

Kortom genoeg bezigheden om me zeker niet te vervelen. Onder voorbehoud van wilde zakenplannen, keer ik dus definitief terug naar België begin mei. Het zoeken naar een nieuwe job zal dan ten laatste aanvangen. Misschien valt er wel te solliciteren op dat ogenblik naar de post van regeringsleider ?

Algemeen

Het concept "tijdelijke opdracht" houdt uiteraard in dat daar ooit een einde aan komt. Wel, dat einde nadert met rasse schreden want de laatste dag van deze maand is meteen ook de laatste dag dat ik bij AP in dienst ben. Eerlijk is eerlijk, ik ben er niet rouwig om. OK, 't is nooit fijn om ontslagen te worden maar dit viel onder de noemer reorganisatie en dat is intussen zowat de regel in de huidige economische structuur. De maanden in Barcelona waren met andere woorden uitstel van executie.

Het afsluiten van een periode geeft natuurlijk aanleiding tot reflectie. Enkele bedenkingen zonder in sentiment of overdreven natrappen te vervallen:

• Nog nooit was ik zo lang aan de slag bij dezelfde werkgever. Niet ik die 5 jaar en 7 maanden wil afschilderen als een prestatie. Ze blijven een tijdje in de kleren hangen, dat wel.
• Het was een leerzame tijd. Zowel in positieve zin als in negatieve zin. Cynisch is misschien geen aantrekkelijke term maar "het laatste restje naïviteit verloren" dekt even goed de lading voor welk gevoel er spontaan opborrelt.
• De burn-out is net vermeden. Toch heb ik genoeg chronische vermoeidheid opgestapeld om aan enkele sabbatsmaanden toe te zijn.
• Momenteel weet ik absoluut niet of ik de aangescherpte en verworven vaardigheden wil laten renderen in een soortgelijke functie. De verloning was zeker niet slecht maar geld is vooralsnog een middel, geen doel wat de heren aandeelhouders ook mogen beweren. Langs de andere kant dient er natuurlijk brood op de plank te komen, dus terugkeren naar de weddes van mijn eerste werkervaringen zie ik ook niet zitten.

Bof, nog 2 keer een blok van 4 x 10 uur en dan sta ik op straat. De oprotpremie benadert niet de tot de verbeelding sprekende bedragen van VW of Opel, laat staan deze van die zogenaamde topmanagers. Maar helemaal met lege handen ga ik toch niet naar huis. Welke wilde plannen ik smeed met die koperen handdruk is echter voor een volgend bericht.

 

03-01-2008 Algemeen

Omdat het neoliberalistische gedachtengoed bij de werkgever nog niet voldoende is geïmplementeerd en er dus nog meer rendement te rapen moet zijn in de ogen van de immer geldgeile managers, is er met slinkse methodes een nieuw uurrooster ingevoerd.

Het zuivelproduct van een van Amerika's ontdekkers heet deze keer: 4 days on, 4 days off. 4 dagen werken, 4 dagen thuis. Klinkt leuk maar het zijn wel wel shifts van 10 uur (+1 uur pauze) en die 4 dagen rustperiode omvat al een stuk van de vakantie- en feestdagen.

Nu, aan mijn behaarde achterste zal het niet meer roesten. Ook al valt er wellicht veel aan op te merken, veel protest tov het nieuwe systeem zal ik niet uitbrengen. 't Is immers de laatste maand en ik steek liever mijn energie in het zo goed en voordelig mogelijk afwikkelen van mijn ontslag.

Wat dit betekent voor mijn agenda, kan je nalezen in het desbetreffende bericht dat nog immer up-to-date gehouden is.
Wie zei er ook alweer dat mijn blog niet geactualiseerd wordt?

01-01-2008 Algemeen

De beste wensen heb ik al aan velen bezorgd maar het kan nooit kwaad iedereen nog eens van harte een 2008 wensen met veel mooie momenten en weinig tegenspoed.

Het feest dat bij de jaarwisseling hoort is uiteindelijk niet zo speciaal geworden. Of voor mijn doen misschien net wel.

Ik verklaar me nader: de laatste jaren ben ik meer en meer de druk om dit spectaculair te vieren wat beu geworden. En ook dat hele gedoe om ofwel ergens uitgenodigd te worden ofwel zelf iets te organiseren ofwel een dure avond op restaurant te reserveren. Niets tegen feesten an sich maar nieuwjaar is me toch wat té opgeklopt. De laatste keren dat ik met oudejaarsnacht uitging, hield ik er altijd gemengde gevoelens aan over.

Met andere woorden: ik had nog niets vastgelegd, ook al zat ik eens op een andere locatie. Er was wel een vage afspraak om een bende collega's op te zoeken die vanaf 23:00 op Plaça Catalunya te vinden zouden zijn. Naar verluidt zou daar net zoals in Madrid (Puerta del sol) een massaal "aftelmoment" plaats vinden. Leek me wel interessant om een Spaanse traditie eens in levende lijve te observeren. Ik heb het nl over de gewoonte om 12 druiven te eten tijdens de 12 klokslagen. Als je dat lukt, dan zou het lot je gunstig stemmen.

De avond is evenwel iets anders verlopen. Mijn feestdiner à l'improviste duurde wat langer dan gedacht om klaar te maken. (Koken is al niet direct mijn beste vaardigheid. Maar met een elektrisch fornuis gaat het absoluut niet meer vooruit.) De wachttijd vulde ik uiteraard op met meer dan 1 aperitiefje. Toen ik uiteindelijk gegeten had, was het te laat om nog naar het plein af te zakken. Dus besloot ik om dat "aftelmoment" op televisie mee te volgen en dan een stapje in de wereld te zetten. Om in de mood te komen, had ik ook 12 druiven voorzien. Bof, vanuit de luie zetel mee afgeteld en na het binnenproppen van die druiven, heb ik me uiteraard te goed gedaan aan enkele glazen cava.
Dat laatste had ik beter niet gedaan want - helaas, maar waar - de chronische vermoeidheid eiste en zijn tol en ik ben stomweg in slaap gevallen. Rond 05:00 schoot ik wakker. Veel zin om me op te frissen en me tussen vermoedelijk vrij dronken massa's te begeven had ik niet, dus hield ik elke poging tot feesten voor bekeken.

 

28-12-2007 Algemeen

In een vorig bericht drukte ik nog mijn twijfel uit over de eerlijkheid van vinders tegenwoordig. Toch is een vreugdekreet nu van toepassing. Want incroyable mais vrai, zowat de hele inhoud van de tas is terecht. Laptop, kaartlezer, sleutels, adressenboekje...

Alles behalve het geld maar daar mag ik niet over zeuren. Kerstmirakels bestaan blijkbaar nog.

27-12-2007 Algemeen

Het verhaal over waarom ik tijdelijk niet over een eigen computer beschik, begint stilaan op een saga te gelijken. Immers, intussen heeft iemand van de dienst verloren goederen me gebeld. Er is iets gevonden dat aan mijn beschrijving beantwoordt. Helaas kon de man me de exacte inhoud niet meedelen. Blijkbaar worden de gevonden voorwerpen in een gesloten kartonnen doos bewaard en is het verboden daar nog een blik in te werpen.

Hoedanook, dit is goed nieuws! Er bestaan nog eerlijke vinders. Al moet nog blijken in hoeverre de inhoud van de laptoptas intact gebleven is. Ik wacht dus in spanning af en broed op een methode om de spullen zo snel mogelijk in Barcelona te krijgen.

Algemeen

Zoals je kan afleiden uit het tweeledig verhaaltje "Shit happens", is mijn leven in Barcelona er tijdelijk wat oncomfortabeler op geworden.

1. Nu ik geen computer in mijn flat staan heb, ben ik afhankelijk van cybercafés, rustige momenten of overtime op kantoor om mijn email in de gaten te houden, diverse online-engagementen in leven te houden en eventueel dit blog aan te vullen. Je begrijpt dat een en ander minder frequent zal gebeuren.
2. Die laptop diende ook als radio, cd-speler, dvd, etc... Dit valt nu allemaal weg. Gelukkig heb ik nog een mp3-speler, want leven zonder muziek is iets dat ik zo goed als onmogelijk aankan.
3. Er zat ook een adressenboekje in de laptoptas. Zeer vervelend om die lijst opnieuw samen te stellen.
4. Daarnaast had ik een stapeltje enveloppen reeds voorzien van postzegel en adres in het kader van versturen van nieuwjaarsgroeten. Op zich cliché en eerder traditie dan essentieel maar het was toch leuk geweest om een boel vrienden en familie vanuit warmere oorden prettige feestdagen te wensen.
   Intimi merken nu terecht op dat ze toch al een kaartje gekregen hebben! Inderdaad, maar ik wou er dus nog meer versturen. (En ik heb nu tijd nog zin om het zootje opnieuw te schrijven.) Wie dacht in aanmerking te komen maar niets in de bus heeft gezien, bied ik bij deze het allerbeste voor 2008 aan vanuit mijn ballingsoord!
5. Waarschijnlijk zal ik nog wat gevolgen ontdekken.

En nu? Voorlopig wacht ik nog wat om een nieuwe laptop te kopen. Het is immers niet geheel onmogelijk dat deze alsnog boven water komt. Bovendien heb ik geen zin om heler dagen geconfronteerd te zorden ñet een spqqns qwerty klqvier !! zqnt soññige toetsen stqqn op een zel heel vervelende plqqts.

26-12-2007 Algemeen

[vervolg van vorig bericht]

Die vrijdag ben ik dan aangeslagen onverrichterzake teruggekeerd naar Gent. Het was nog net niet te laat om een formulier R197 in te vullen en aan de dienst verloren goederen af te geven. Zaterdag heb ik geprobeerd in contact te komen met mensen van het verhuurkantoor. Je weet maar nooit of ze kopieën hebben van de sleutels. Dat is evenwel niet gelukt. Het dichtste dat ik in de buurt kwam was een dame van Olympic Services, de firma die buitenlanders helpt met o.a. het zoeken naar appartementen. Ze zou haar uiterste best doen maar ik heb haar niet meer gehoord sindsdien. Dat was nu ook niet zó verwonderlijk. Ten eerste speelde zich dit buiten kantooruren af. Ten tweede nemen veel Spaanse bedrijven een lang weekend in de Kerst- en nieuwjaarsperiodes. Op het antwoordapparaat van het verhuurbedrijf stond inderdaad een boodschap dat ze gesloten waren tot donderdag. Ten derde zou het al moeten lukken dat er iemand zijn of haar gsm van de zaak opneemt. Ten vierde zou het verhuurkantoor al moeten beschikken over kopieën van de sleutels. En ten vijfde zou al iemand bereid moeten zijn om me die sleutels rond 17-18 uur op Kerstavond te bezorgen!
Te veel voorwaarden dus, maar ik moest nu eenmaal alles proberen. 

Maandagochtend heb ik in St.-Pieters nog navraag gedaan maar geen enkele van de voorwerpen die ik noemde waren gevonden op de trein waar ik vrijdag op gezeten had. De goden hadden blijkbaar geen zin in een Kerstmirakel.
Enfin, dan maar met opvallend weinig enthousiasme de trip naar Barcelona aangevat. Op de trein al eens gebeld naar mijn collega’s met de vraag of ze het nummer van een slotenmaker konden sms-en. Op die manier kon ik al een afspraak maken. De slotenmaker zou tegen 17:45 me opzoeken.
Voor de verandering had SN eens geen vertraging en ook aan de bagageband liep het vlot. Om 17:00 stond ik al aan de ingang van het appartementsgebouw. Uiteraard drukte ik onmiddellijk op alle bellen om toch alvast in de hal te geraken, wachten op straat is immers niet zo fijn. Er was evenwel niemand thuis. Gelukkig was het niet al te koud, dus toen de slotenmaker arriveerde iets voor zessen, was ik zeker niet verkleumd. Hij kon echter niets voor me doen zolang ie niet in het gebouw zelf kon geraken. We hebben nog eens op alle bellen gedrukt maar nog steeds zonder resultaat.
De slotenmaker is dan maar naar zijn volgende opdracht gereden. Voor mij zat er niets anders op dan te wachten tot er iemand thuis kwam. Dit kon natuurlijk nog lang duren, misschien waren al mijn buren de hele avond weg! Zat me niet zo lekker dus verwittigde ik mijn collega met wie ik in principe al sinds zaterdag in shift had moeten werken. Ze zei me dat het voor die avond niet veel meer uitmaakte, maar 25 en 26 december moest ik wel op kantoor kunnen zijn.  Liefst fris van geest, m.a.w. na een goede nachtrust. Een stal met os en ezel was waarschijnlijk niet voldoende in dit geval. Maar een hotel vinden op dat ogenblik leek me ook geen sinecure. Zo ver kwam het gelukkig niet want terwijl ik nog mijn collega aan de lijn hing, arriveerde er een medebewoner en kon ik de hal binnenglippen.
Bof, opnieuw gebeld naar die cerrajería en een half uur later melde een collega van de eerste slotenmaker zich. Het was intussen iets na 19:00. Om de lezer enige saaie details te besparen vat ik de rest van de avond kort samen: tot 19:40 zoeken naar een manier om stroom te krijgen. Vervolgens het slot van mijn piso kapot boren, naar een nieuw exemplaar zoeken en dat in de deur monteren. Dit alles eindigde na 21:00.
Tot daar mijn Kerstavond. En u?

25-12-2007 Algemeen

Alsof het leven als loonslaaf voor een globaliserende en outsourcende meedogenloze multinational nog niet lastig genoeg was, is er me afgelopen vrijdag iets heel pijnlijks en vervelends overgekomen.

Die avond was ik nl op weg naar Zaventem. Ik had 3 tassen bij: een rugzak, een kleine reiskoffer op wieltjes en een laptoptas.  Toen de trein vertraagde, gorde ik al de rugzak om en nam de reiskoffer en laptoptas uit de bagagerekken. Mooi klaar dus om vlot van de trein te stappen. Maar de trein stopte niet onmiddellijk in het station van de luchthaven, integendeel we hielden halt in de tunnel om een andere trein te laten passeren. Dat duurde enkele minuten, dus zette ik de laptoptas even op de vloer om niet de hele tijd daarmee in mijn hand te moeten staan. Uiteraard reed na een tijdje de trein verder en stopte dan in het station van de luchthaven. Omdat ik toch wel een beetje gehaast was, sprong ik gezwind van de trein.

In de rij aan de incheckbalie wou ik iets nakijken in mijn rugzak. En toen pas viel me op wat ik blijkbaar door chronische vermoeidheid en te veel zaken aan mijn hoofd al een kwartier niet in de gaten had: ik had de laptoptas doodleuk in de trein laten staan!! Luidkeels FUUUUUUUUUUUUUUCK schreeuwen deed ik niet al had ik daar wel ongelooflijk veel zin in. Ik heb nog ijlings teruggespurt naar het station. Daar kon ik echter niets aangeven of in laten uitvoeren. Dan maar alsnog aanschuiven om in te checken, intussen overlopend wat ik allemaal verloren zou zijn. Een laptop, behoorlijk wat geld, een adressenboekje, enveloppes reeds voorzien van naam en postzegels, een kaartlezer voor het e-banking en - een ongeluk komt nooit alleen - tot overmaat van ramp de sleutels van het appartement in Barcelona!! 

Toen ik me dat laatste realiseerde, vond ik het plots compleet zinloos om naar mijn ballingsoord af te zakken. Ik heb dan de vlucht naar maandagmiddag verplaatst om zo de tijd te hebben eventueel een en ander nog te kunnen recupereren. Normaal had ik de zaterdag al weer aan de slag moeten gaan, dus verwittigde ik mijn bazin dat ik enkele dagen verhinderd was. De jefa kon er niet echt om lachen maar ze moest zich uiteraard schikken naar dit voldongen feit.
Naar verluidt hebben de personen die ze opgetrommeld heeft om te vervangen, op veel problemen en telefoontjes niet adequaat gereageerd maar dat kan men hen niet verwijten. Ze waren nog maar net aangenomen! (Het spreekt uiteraard boekdelen dat de firma niet in staat is om een onverwachtse uitval van personeel op te vangen op een manier die de normale service niet verstoort) 

[Ik schrijf dit vanop een pc ten kantore. Nu wel hoog tijd om naar de metro te lopen. Wordt zsm vervolgd]